Kiedy wyjeżdzam do innego świata, lubię już coś o nim wiedzieć. Taszczę zwykle po kilka przewodników, bo nie raz już przekonałam się, że dobrze jest mieć kilka źródeł informacji. Słucham cudzych spostrzeżeń i porównuje je ze swoimi. Dorzucam zwykle beletrystykę dziejącą się danym kraju. Tym razem zabrałam Stiega Larssona, czyli dałam szansę Szwecji i krajom Północy. Zupełnie inaczej czyta mi się Millennium, gdy wiem o jakich miasteczkach pisze autor i co widzą bohaterowie. Jakoś też łatwiej mi zrozumieć charaktery, przywiązać się do postaci, odnajdywać wątki autobiograficzne. Kiedy czytam o bajglach, które bohaterowie jedzą na lunch, to wiem jak one wyglądają, jak smakują. To takie totalne zanurzenie, jak podczas nauki języków obcych. W tym przypadku przez jakis czas zanurzam się w cudzym życiu.
Fascynują mnie ludzie i ich życiorysy. Podziwiam to, jak czynią sobie ziemię poddaną i wzniośle mówiąc dopasowują otoczenie do swoich potrzeb. A te pod każdą szerokością geograficzną są podobne. Z zachwytem patrzyłam na osady w baśniowym otoczeniu fiordów, czy północnych wysp. Człowiek dotarł wszędzie i wszędzie próbuje sie "umościć". Nawet kosztem luksusów i wygody. Widziałam opuszczone całkiem niedawno zagrody, do których nie było żadnej drogi, poza wodną. Myślałam o tym, czy w tym surowym otoczeniu, poza tym, że żyło się trudno- czy brakowało na przykład szczęścia? Czy ono jest uzależnione od wygód? A od widoków za oknem? Już chyba bardziej. Takie chwile szczęścia wywołanego urodą świata dostępną bez kupowania biletów przeżywałam przez ostatni czas i jeśli można się od tego uzależnić to tak, przyznaję- jestem uzależniona. I rozumiem wszystkich, którzy mają pod powiekami jakiś szczególny obrazek, z dzieciństwa, z podróży, coś co jest kwintesencją piękna. Kiedy patrzy się na świat szukając tego piękna żadna historia z krzyżem, polityką i małymi sprawkami, nie jest w stanie odebrać nam zachwytu. Żyjemy, żeby było nam pięknie.